گُجرات دیآں سُّتیآں گلیآں دے اںدر
کّچِآں گھراں دے بُوهِآں دے اّگے
مُّڈھ کدیمی کنّسوا کوای آاُںدی
جھُلدِآں هنےرِآں 'چ وِںگ ول کھاںدیآں
سدیآں دیآں پَوڑیآں توں
پولے پولے اُتردے
کِسے کھِآل دے پَےراں دی چاپ جِاُں۔
کنّسوا دے تھرکدے جوبن 'تے
جھناں دیآں ڈُوںگھِآں وهِناں دے کھاب
کِسے رمج دی رَوسنی پااُںدے,
ِاسک دے ارُوپ پردِآں اَوهلے
چڑھدیآں کاںگاں دے کھںبھاں 'تے بَےٹھ کے
سوهنی دے چمکدے اسماناں وِچ
کھِلرے تاجاں نُوں وےکھدے
جِّتھے هر اسمان
کھںبھ هَے نوےں اسمان دا۔
کنّسوا دے مهین بدن دے اںدر
اّدھی رات سوهنی دے ملُوک پرچھاوےں نُوں
سَےآں درِآواں پچھانِآں آ کے
تے لّکھاں سالاں دا رںگ چڑِآ
سوهنی ول اّتھری کاںگ جِاُں اُمھلِآ۔
اسمان دیآں اّکھاں نے دُور توں
ساری دھرتی 'چ سوهنی دے جِسم نُوں وےکھِآ۔
جھناں دے ِاک ِاک وےس 'تے
ِاک ِاک تال 'تے
سوهنی دے بُّت دی چاںدنی وِچھدی,
جِوےں ِاسراایل دے پربتاں دیواراں 'تے
پَےگںبراں دے مُبارِک کدم هی اُٹھدِآں
اںگُور دیآں وےلاں دا هّل کے اُلرنا۔
بھرے نَےناں دے نال آکھری واری
سوهنی نے وےکھِآ
گُجرات دیآں سُّتیآں گلیآں نُوں—
بدل بدل وهِناں جِاُں چڑھدی
سوهنی دی رںگلی چولی;
ڈُوںگھیآں راتاں 'چ سُّتیآں پھجراں نُوں
مُڑ مُڑ جگاںودی چّلی;
تارِآں نُوں چھوںهدیآں پَوناں دی
جُآنی نے کهِراں دا جور گھّتِآ !
سوهنی سکھی اّج پِآری
لںگھے تے آاُن والے سمِآں دے وسلاں نُوں
لںگھے تے آاُن والے سمِآں دے هِجراں نُوں
رو رو هّس هّس مِلاںودی
نویآں هی سِکھراں 'تے۔
پارے دی اتِ مهین کِرن توں پِآسی
سوهنی دے رُوپ دی بِجلی
جھناں دی کُّل پِآس توں نِرمل جو
کّچِآں گھراں دے بُوهِآں نُوں چُںمھدی, پلوسدی۔
سوهنی دے نَےناں دی
سبنم جےهی ڈلھکدی چُّپ ناںه دّسدی
(اُںجھ راه سبھ تّکدی رسِک وَےراگ دے)
کِ کُّل سماں نجر پِآ آوے
کِهڑے مُکام توں ?
جھناں دیآں کِهڑیآں لهِراں مهِمان نے اےتھے ?
دھرتی دا موه کِس ابول وےدنا 'چ کںبدا ?
کِس جُگ وِچ ڈلھک کے اںبر آاے نے اےتھے ?
هُسن دا نےم کِهڑا
سپھر جھاگ کے آيا دُرےڈے
کِسے نکس, سمےں جاں کھِآل نُوں لںگھ کے ?
گُجرات دیآں پَوناں نُوں مِلدی تے وِچھڑدی
سوهنی دے بُّت دی
وناں دی چھاں توں وی سںگھنی چھاں نُوں
بابل دے رُّکھاں دیآں چھاواں
دُور تک پِآر دےن لای آایآں۔
پِّچھے گُجرات دیآں گلیآں وِهڑِآں اُّتے
تارِآں دی جھِںم جھِںم توں سّکھنی
مجاراں دی چُّپ چھاای;
کر رِها ِاس سُںنج نُوں هور وی ڈُوںگھا
کِسے چھالے چھالے هواے اُجڑے پھکیر دا جھَولا,
وےکھِآ آ سّکھنی رات نے
کِدھروں آ بلکھ-بُکھارے دا هَوکا
کھِجاواں دی مار کے مگری
تھلاں دا جھںبِآ اجنبی ِاکّلا
گُجرات دیآں گلیآں 'چ پاںودا پھےری,
سُںنجاں هی سُںنجاں وےکھدا,
آپنے هر کدم نال
گھراں تے وِهڑِآں دیآں بےآسرا ِاکّلاں نُوں
بیآباناں توں لںمیآں کردا
مجاراں دی چُّپ وِچ ڈُوںگھا اُتردا جاںدا۔
وسل دے پربت دیآں چوٹیآں 'تے بلدیآں
تارِآں دیآں وِںگ ول کھاںدیآں
لںمیآں کتاراں نُوں
سوهنی نے نجر بھر وےکھِآ۔
جھناں دے بےلِآں توں 'واج کوای سُندی
ساری دھرت هی سوهنی نُوں مِلن لای آاُںدی۔
سوهنی دے کدماں دے تال وِچ
جھناں دے وهِن مُڑ مُڑ پَےل کوای پااُںدے !
بھَےا دی پتلی ترںگ 'تے
نَےں دِآں ڈُوںگھِآں وهِناں دا هُسن چِلکوردا۔
سوهنی دے پتلِآں اںگاں 'تے
پُورے دیآں وگدیآں پَوناں دا بھار پَےںدا۔
دّس نی نار نوےلیاے
پریآں دے کِهڑے کھُوه توں
تُوں اکاس دے اںمرِت-گھڑے نُوں چايا,
جو وگدیآں پَوناں 'تے ڈُلھدا, چھلکدا جاںدا,
تےرا لّک ول کھاںدا ناجک جُآنیاے ۔
سُّتے بھَےا مجاراں دے جاگ کے
ناگ واںگ سُوکدے, تِلکدے,
پُورے دیآں پَوناں 'چ پھن پھَےلااُںدے
سوهنی دے راه نُوں ڈّکدے,
مُڑدے ن هّٹدے !
پر پتا نهیں کِهڑی کُںٹ چوں هںجھُو اُمھلدے
رو رو سِک سِک سوهنی دے پَےراں نُوں چُںمدے-
سوهنی دے ِاک ِاک کدم نال
هجاراں سال اُه دُکھیآں دے بیتدے۔
دھرتی نے 'واج ماری
تُر گِآں چاکاں نُوں,
دّسو ن تُر گِآں راهیآں نُوں
کَون واستے پااُںدا ?
مور کُوکدے جھناں دِآں بولِآں اںدر,
درِآ دیآں لهِراں نُوں
سماں مِلِآ جِاُں آکھری واری۔
اّج کھاک نُوں هسرت
اسمان تک بولن دی,
اّج دی رات دھرتی تارِآں تیکن
سوهنی نُوں وےکھنا لوچے۔
جھناں دیآں انںت لهِراں 'چ بُّت ِاّکو !
جد سماں مُّکدا
آکھری سپھر دی مںجِل 'تے
تاں نابُود دے دھُوڑ توں سّکھنے تھلاں وِچ
هُسن دا بُّت ِاّکو !
هور کُجھ وی ناںه !
سوهنی دے هر ِاک تال نُوں
بھَےا وِچ آکھری واری
جھناں دیآں لهِراں نے تھںمھِآں;
پر مَوت دے سّکھنے اسگاه وِچ
سوهنی دے نَےناں دیآں رمجاں دا
اسمان دے کُّل پَےںڈِآں توں سوهنا
هار ِالاهی جھناں نُوں پِآرا
نُورو نُور ِاسک دے گل وِچ پااُن لای,
وجد دی تِّکھی وںگار اُتردی جاںدی
هُسن دے کھِآل نُوں بےنجیر بنااُن لای۔
سهادت دی سِکھر توں
ِاک گُمنام جےهی هےک سُندی
جو پّتناں, بےلِآں, دُور دیآں جھوکاں وِچ
سوهنی دے تُرن توں سدیآں پِّچھوں دا
ِاک مِّٹھا جےها سُآد لِآاُںدی۔
دھیمی جھِّکی دھرت دے کنّاں نُوں لّگدی
دھُوه پااُںدی
پتلی بریک رمج وِچ کُوںدی;
سدیآں پِّچھوں وناں دیآں بھُّلیآں ڈںڈیآں اُّتے ۔
اچھوپلے ماسُوم دیوے جگااُںدی
سوهنی جا رهی دےس بِگانڑے۔
اُه راه جو مهیںوال ن وےکھے
سوهنی نجراں دے جور نال
مهیںوال نُوں اَوتھے هی لِآاُںدی۔
هےک مِّٹھی هری لگر جِاُں جھُکدی
کدے آپنیآں جُ سن
پر اّج پردےسناں راهاں 'تے۔
چنّاں سُورجاں تارِآں دیآں هّداں وِچ
سوهنی دے هُسن دا کھِآل پلدا
جین تھین دے نسِآں دے کھاباں نُوں لَے کے
جِّتھوں دیپ کوای چھُپ چھُپ اُتردا,
تے راه وکھااُںدا جگا کے دھرواس دے
وناں دے اُداس رُّکھاں دے هےٹھ سُّتیآں
بےگھر هاریآں نسلاں نُوں۔
کدے کدے رات دے کوٹاں توں بھاری
هَول توں اّگے,
گُآچے بے رَونک کاپھلے وےکھدے
ویرانیآں 'چ کھڑی
کّپراں نال کھےڈدی سوهنی نُوں,
جو لهِراں نُوں مُسکان نال پِّچھے هٹاںدی۔
تھلاں دا اںت ناںه !
کدے کدے هی دِسدی, پلو پلو چھِپدی,
سوهنی دے پَےراں 'چ پھجراں دی کُول کوای وگدی۔
پل کُ تّکدی, کَون جانے ?
ندیآں دے کںڈھِآں 'تے روںدیآں ماواں گل
کدے کدے پَےںدیآں بھاری موه دیآں باهاں۔
سوهنی دی کُوک نے
دھُوه پاای سُپنِآں اںدر,
تاں سدیآں پِّچھوں جھناں دِآں پّتناں 'تے
سَوداگراں دے وےس وِچ
ملاهاں دیآں سَےآں ٹولیآں آایآں;
جاں اُه وهِن توں گھُںڈ لاهُن لای جھُکیآں
جِهناں 'چ بل بل پَےںدے ٹُونے هجاراں
سوهنی دیآں ٹُونےهارناں واٹاں دے;
تاں ملاهاں دیآں ٹولیآں
اُه سِدکی واٹاں تّک ن سکیآں,
بےهوس هوایآں
جادُوگر جھناں دِآں پّتناں 'تے۔
سهادتاں دی سِکھر توں
ِاک گُمنام جےهی هےک سُندی !
سهادت دی سِکھر 'تے
سدیآں دھُوڑ بن اُّٹھیآں
تھل اّگے ن پِّچھے, هےٹھاں ن اُّپر,
کُجھ وی ناںه, بس ِاّکو هی
سوهنی دے پَےراں دی تھرتھراهٹ
پاون کھںبھ توں سُوکھم نُورانی
جھّکھڑ دے سینے 'چ روسنی کردی۔
سوهنی جھناں وّل چّلی !
سُنیں سُنیں تُوں دھرت پِآریاے,
سهادت دی سِکھر 'تے
کُوںجاں دے اُڈن دا وےلا۔
سدیآں اےدھر ن اَودھر,
اکاس دُور ن نےڑے,
بس سوهنی دا بُّت سُهانا
ِاّکو ِاک کِسے اکاس دا بّدل۔
کِّتھے اکاس ? ِاه نجر ن جانے۔
