کِتے دُور ! کال دا سِںگھ گرجدا
سالاں دے سال برِچھاں جِاُں ڈھّٹھدے;
اسمان دے تارِآں-جڑے پربت 'تے
جھّکھڑاں دی چھل وّجدی وّجدی
کُجھ توڑ کے پںجاب وّل آای,
تے سوهنی نُوں گھےرِآ چار چُپھےرِاُں۔
کهِراں دی رات وِچ
جوراور سماں سوهنی نُوں هوڑدا,
جھناں دے پّتن تک
مارُوتھلاں دیآں انگِن جںجیراں تاندا۔
سوهنی نُوں کَون موڑے
اُه جا رهی جھّکھڑاں دے سینے 'تے
وجد دی بِجلی جِاُں وّجدی-
کال دے سںگھنے وناں وِچ
سیںه واںگ بُّکدے جھّکھڑاں نُوں
هَول پااُںدی مهیںوال دے نام دا۔
ِاسک دی تان ناجُک چُںدھِآاُںدی چُپھےرے
پتال تک اںبر دی بھِنّی نجر نُوں کھِّچدی۔
چھوه کے ملُوک جِںدڑی دا پّلُو
جھّکھڑ مهیںوال دی کھُسبو نال لّدے۔
سوهنی چاننی دی ناجک تار کوای
کُجھ اسماناں دیآں بِجلیآں پی کے
تُوپھاناں نُوں جِسم دی کُولی کھُسبو وِچ بنّھدی,
دُور دُور تک پتا نهیں کِّتھے
مهیںوال نُوں ولدی
باهاں دی تےج چاںدنی نّسدی۔
ِاسک دا جور پِآ
تاں تُوپھاناں 'چ اُڈدیآں آایآں
اهّلِآ واںگ بھُّلیآں گُمنام سِّپاں,
جو اُمر دے کھالی سّکھنے پَےںڈِآں اُّتے
بےجان سراپے نھےراں 'چ لےٹیآں۔
وےکھو ن دھرتیاے,
سِّپاں 'چ شواںت بُوںد دے هڑھ آاے۔
سّچمُچ سوهنی دی چھوه دا
لّکھاں سالاں توں میںه پِآ برسدا۔
سوهنی نے گھڑا چايا
جِسدیآں دھیمیآں لُکویآں لکیراں 'تے
تکدیراں سُورجاں دے چڑھن-چھِپن جِاُں گھُںمدیآں۔
پر سوهنی دے وسل دا پّتن نا کِتے وی
گھڑے نے جوبن ِاسک دی کاںگ ن جھّلنی۔
کال دے کّپر کںبدے
ِاسک دیآں باهاں دا آر-پار ناںه۔
سینے دے هڑھاں نال پّتن ٹُّٹدے
کِّتھے کُ مهیںوال دی کُّلی ?
اُڈیکاں دے بھاںبڑ نے کِّتھے کُ اُّٹھنا ?
سوهنی نے بھرے جھناں نُوں وےکھِآ
پار تک سوهنے نَےن اُڈاریآں ماردے,
کهِکساں ورگے لّک نُوں
لهِراں 'چ لهِر کردی
آکھِر ٹھِلھ پای چڑھے پانیآں اںدر۔
تاں کُّل جھناں وِچ کںبنی دھاای,
پربتاں تے سُّتیآں جھیلاں وِچ
هںساں جاگ جاگ اںبر نُوں وےکھِآ۔
جھناں دیآں کُّل ڈُوںگھاناں وِچ
تاںگھاں دے کھںبھ پھڑکدے
چاا وِچ سِّپیآں گوتے کھاںدیآں
موتیآں دے جوبن 'چ ڈُلھدیآں
پر جھناں دی هاتھ ن آوے۔
هںساں دے کھںبھ درماںدے
ڈُوںگھاناں توں اّگے هور ڈُوںگھاناں !
سوهنی دے سِدک دے چڑھے پانیآں
دےنے هِساب نے کِسے هور هی پّتن۔
سوهنی دے جوبن دی
چھُه-انچھُه وِچ تھرکدا
کاںگاں وِچ گُںمدا تے چڑھدا
جھناں پِآ وگدا, وکت توں اّگے۔
لهِراں 'چ لهِر سوهنی دی جان ن هںبھدی,
پربتاں بےلِآں سمُںدراں تیکن
جھناں نُوں سوهنی دے ِاسک دی رَوسنی ولدی۔
اںبر دھرت دے نِآرے وےساں توں نِآرا
سوهنی دا هُسن هور تھاں وےکھن لای
جھناں دے وهِن پاے
هجراں دی اّگ تک نّچدے۔
بیآباناں 'چ اُّٹھدی
اجان دے سوج توں مِّٹھی
سوهنی دی چھوه نے
مهیںوال دی سِّک وِچ
ڈوب دِّتے جھناں دے وهِن لاسانی۔
ٹھاٹھاں ماردے جھناں توں
سوهنی دی پِآس وّڈی
ِاسک دی اّگ دے جوبن نے
انںت لهِراں نُوں رںگِآ۔
دھرتی تے اںبر دی چادر نُوں چیر کے
سوهنی دا تن ِاک پل
آکھری هنےرے نُوں رَوسن کرن لای
سمےں دی آکھری هّد تک لرجِآ۔
جھناں دیآں لهِراں دی پیںگھ چڑھدی
جِںدگی-مَوت دیآں چھاواں تک۔
سوهنی وکت دے آکھری جام نُوں چُّکی
لهِراں دی پیںگھ دی جھول وِچ بَےٹھی۔
گھڑا کھُرِآ
کسُںبھڑے دے رںگ دی بات مُّکی!
جھناں دے سبھ پّتناں توں
اَوهلے دے کِسے پّتن 'تے
جھناں توں وّڈیآں پِآس دیآں باهاں وِچ
مهیںوال نُوں مِل کے, گھُّٹ کے,
سوهنی نے کھور دِّتا تکدیراں دے رںگ نُوں۔
سّسی دے تھلاں توں پار
ِاک باگ وِچ موراں نُوں کُوںجاں نے دّسِآ
کِ کهِراں دی رات نُوں
سوهنی مهیںوال نُوں کُوکدی کُرلاںدی
دُور جھناں دیآں لهِراں 'چ ڈُّب موای۔
تاں
اسمان دے کھُوهے توں
چنّاں تارِآں نُوں پانی پِلاںدیآں
سدیآں نے پھجراں دی من توں
جھُک کے دھرت وّل وےکھِآ;
تے
پّکیآں پیلھاں دی رُّتے
وناں دی چھاں وِچ بَےٹھیآں
ناراں دے کنّ وِچ آکھِآ :
کِ مهیںوال نُوں ےاد کردی
سوهنی آپنی پِآس وِچ موای۔
