ِاسک نُوں سدیآں توں ِاّک وردان هَے
تُوں سبھ کُجھ لُّٹا کے وی سُلتان هَےں
ِاه پربتاں 'تے دھُّپ دی جو پان هَے
ِاه آشکاں نُوں رّب نے کیتی دان هَے ۔
ِاس لِشک توں واںجھے رهِن دا هَے سِلا
کِ ساڈیآں اّکھاں 'چ جِهڑا کان هَے ۔
ِاه دھُّپ جِهڑی چِّٹِآں باجاں جِهی,
دَےوی جِها کوای جاپدی پھرمان هَے ۔
ِاه ساڈیآں دےهاں دے رںگلے چرکھڑے
ِاهناں دی گھُوکر ِاشک دا هی گان هَے
ِاه دھُّپ وِّچ پّکدے رهے تے گھڑ لاے
ِاه لرزدے رُّکھاں دی هی سںتان هَے ۔
ِاه رُّکھ جِنھاں هےٹھ بهِ کے جاپدَے
کِ پِآر هی دھرماں دا بُوها کھولھدَے
کِ خاب تاں بّس دُودھیآ جِهی جھّگ نے
مّتھِآں نُوں کےول سّچ هی پڑچولدَے ۔
بے-رَونکا بُوٹا سرُو دا جِاُں کِتے
'کّلا کھڑھَے پر پھےر وی کُجھ بولدَے
ِاه بولیآں نُوں سمجھدا اَوهی جِهڑا
بےخَوف هو کے چانناں نُوں ٹولدَے ۔
سون-پھُّلیآں کاتراں سمِآں دیآں
جِنھاں دا هر تھاں سج رِها دربار هَے
جِںنھاں دا هونا دھرتیآں دی شان هَے
جِنھاں بِناں نا سُهج هَے, نا پِآر هَے ۔
مَےںنُوں تاں ِااُں وی جاپدَے کِ دھُّپ جِاُں
ماںواں دے کوسے دُّدھ دا آدھار هَے
وَےساکھ وِّچ کنکاں نُوں جا کے پُّچھنا
ِاس بابتاں اُهناں دا کی وِچار هَے ?
شاِاد اُه جِهڑے کوهلُوآں وِّچ پیڑ'تے
اُهناں دے پِّچھے دھُّپ دی هی دھار هَے
ِاهناں دی مَےنُوں ِاّک سدی توں ڈھُوںڈ سی
ِاه جاںگلی دھُّپاں مےرا گھر-بار هَے ۔
