گِٹھ گِٹھ هواے جِںمیں توں اُّچے
اجے اکل دے بُوٹے,
پسمیں رهی دھُّپ دی چھاتی
رج نا دِّتے اجے هوا نے هُوٹے,
پھُل کھِڑے نا پھل آاے نا
ودھ ودھ کے نا نِسرے
چڑھِآ رُوپ نا چڑھی جُآنی
رںگ اجے نا نِکھرے۔
چِن چِن اُّپر
وهِم بھُلےکھِآں دے سِلوّٹے بھارے
مُڑ کُوڑ دے کوجھے هّتھاں
پربت آن اُسارے۔
ِاکو چِنگ سّچ دی سُلگی
نھےر دے جھّکھڑ جھُّلے,
کالیآں راتاں اںبر کّجے
راهی مںجلاں بھُّلے۔
پربت کی پھرهاداں اّگے
اکل نا رهے مرُںڈی
ساںجھی سوچ دا ِاک ِاسارا
کھولھے لکھ لکھ گھُںڈی۔
پھُل کھِڑن پھل آ کے پّکن
پل پل هووے
باگ ِاه دُون سوايا
جل تھل تے کھُسبوآں پھَےلن
جگ جاوے نسِآيا۔
ِاّکو چِنگ سّچ دی بھڑکے
نھےر دے پاکھوواڑے پھُوکے
اںبراں اُّتے بِجلی بن بن سُوکے
ون تن هووے نُور دی ورکھا
سمےں دا پلٹے پاسا
کالکھ من دی اتے مگج دی
رهے نا رّتی ماسا۔
