سُورج-چنّ نُوں پِآر کراں مَےں 'آرِف' دِلوں ب جانوں ۔
پھےر وی کِاُں نهیں اُه کردے, نھےرا مِرے جهانوں ۔
وِچھڑے سّجن جّگ وِّچ کیهنے, دےکھے مُڑ کے آاُںدے,
تیر اُه سدا دُراڈے ڈِّگے, نِکلے جِهڑا کمانوں ۔
پّتھر اُّتے لیک سمجھ تُوں, مےرے اےس بچن نُوں,
انکھی کدے اُه کَول نا هارن, کّڈھن جدوں زبانوں ۔
اُهدے ناں دے هرف مَےں کھُرچاں, دِل دی تختی اُّتوں,
پر اُه اچرج خِآل اے جِهڑا لهِںدا نهیں دھِآنوں ۔
مَےنُوں پتا پچھان سکے نا اُهدی اّکھ دا چانن,
'واج نا ماری مَےں رستے وِّچ اُهنُوں اےس گُمانوں ۔
مَےں جد اُهدا در کھڑکايا, ِاک دردی پرچھاواں,
نَےناں دے وِّچ هںجھُو لَے کے آيا باهر مکانوں ۔
شالا رهِن سلامت 'آرِف' مےرے پِںڈ دے واسی,
مرنوں مر جاںدے نے جِهڑے نّسدے نهیں مَےدانوں ۔
