سُورج مےرا رُوپ چُراوے, چنّ مَےتھوں شرماوے ۔
مَےں رُشناای مےرے کولوں, کالخ سںگدی جاوے ۔
سااُلا, کالا کِهڑے پّکھوں, مِّتھِآ جاوے کوجھا,
کِاُں مےرا پرچھاواں مَےتھوں, آپنا آپ چُراوے ۔
مںزِل بھُّلے, راهواں بھُّلے, بھُّل جاوے رفتاراں,
مےرے سںگ ٹُرے اُه جِهڑا, آپنی دھُوڑ اُڈاوے ۔
پُرے دی 'وا وِچ خُشبُو واںگُوں, چار-چُفےرے کھِلراں,
پربت واںگ کھلو جاواں جے, جھّکھڑ نےڑے آوے ۔
مےرا انکھی دِل آپنا وی, بُوها نهیں کھڑکااُںدا,
غَےر دے در تے پھےر کِوےں ِاه آپنا شیش نِواوے ۔
اےس جهان دی ریت پُرانی ِاهنُوں چےتے رّکھیں,
جِهڑا شیشا بن کے جیوے, پل-پل پّتھر کھاوے ۔
باغ دے پِآر دا دااوا 'آرِف' مُّڈھوں اُس نُوں فبدا
جِهڑا اُهدے ِاک-ِاک پھُّل نُوں آپنی رّت پِآوے ۔
