سُورج تے اںگِآرے واںگُوں تےری اتھری پریت ۔
رُوهاں دا چانن تے هُںدَے سّجنا ٹھںڈا سیت ۔
رّب جانے کِاُں مےریآں اّکھیآں دے سومے پھُّٹ پَےن,
جد وی کوای پرےمی چھےڑے پیآ مِلن دے گیت ۔
سبھ آساں سّدھراں لُٹوا کے ِاه دِل جاپے ِاںج,
اُجڑے-پُجڑے پِںڈ دے اںدر سُںجی جِوےں مسیت ۔
جِاُں جِاُں پَےر ودھااے تَےں ول, تِاُں تِاُں هواے دُور,
نِںموجھاایآں آساں اُّتے گای هِآتی بیت ۔
واچھڑ دےکھ کے درد غماں دی, دِلا نا تُوں گھبرا,
سوز بِناں تے اسر نهیں کردا, کدے وی سُر سںگیت ۔
کھِڑِآ پھُّل تے بھورے لّگ پاے, آپنی پیت جِتان,
مُرجھايا تے کدی نا کیتی کِسے وی پُّچھ پرتیت ۔
بھُّلکے 'شَےدا' سمجھ لِآ تُوں 'تُںمے' نُوں 'تربُوز',
کَون کِسے دا بےلی اےتھے کَون کِسے دا میت ۔
