سُفنے رهِ گاے کورے!
سّجن! ساڈے سُفنے رهِ گاے کورے
اّکھیآں اںدر پاڑ پاے,
جِاُں کںدھاں وِچ مگھورے
سّجن! ساڈے سُفنے رهِ گاے کورے
جّگ کُوڑ پسارا کهِر دا
سانُوں چسکا لّگا زهِر دا
دِل پارا کِتے نا ٹھهِر دا
سانُوں دھڑکُو اّٹھے پهِر دا
ِاک پاسا مرِآ شهِر دا
وِچ بھُّکھا پھنیار لهِر دا
ماواں نے کھیسے پھول کے,
پُّت سفراں تے ٹورے
ساڈے سُفنے رهِ گاے کورے
اسیں سایآں نَےناں والیآں
سانُوں جويا انّهے هالیآں
من کھوبھے سّدھراں گالیآں
ساڈا جیون وِّچ کُٹھالیآں
کھسماں دیآں اّگاں بالیآں
دِل گُنھے وِچ کنالیآں
ِاس اَوںتر جانے سمےں نے
ساه برفاں واںگُوں کھَورے
ساڈے سُفنے رهِ گاے کورے
اّکھیآں اںدر پاڑ پاے,
جِاُں کںدھاں وِچ مگھورے
ساڈے سُفنے رهِ گاے کورے
