سُفنے رهِ گاے کورے
سّجن!
ساڈے سُفنے رهِ گاے کورے
اّکھیآں اںدر پاڑ پاے,
جِاُں کںدھاں وِّچ مگھورے
جّگ کُوڑ پسارا کهِر دا
سانُوں چسکا لّگا زهِر دا
دِل پارا کِتے نا ٹھهِردا
سانُوں دھُڑکُو اّٹھے پهِر دا
ِاّک پاسا مرِآ شهِر دا
وِچ بھُّکھا پھنیار لهِردا
ماواں نے کھیسے پھول کے
پُّت سفراں 'تے ٹورے
ساڈے سُفنے رهِ گاے کورے
اسیں سایآں نَےناں والیآں
سانُوں جويا انّھے هالیآں
من کھوبھے سّدھراں گالیآں
ساڈا جیون وِّچ کُٹھالیآں
کھسماں دیآں اّگاں بالیآں
دِل گُنّھے وِچ کُنالیآں
ِاس اَوتر جانے سمےں نے
ساه برفاں واںگُوں کھورے
ساڈے سُفنے رهِ گاے کورے!
