سُکھن کِرے راوی دے نُوروں
ون بےلے وِچ سُناں مَےں دُوروں۔
مَےں بےجان, بےهوس, ِاکّلا-
پھڑاں کِسے سِمرن دا پّلا۔
سبھ پتال سمِآں وِچ پِآری,
وےکھاں اّپنی نجر نِآری۔
ناگاں واهیآں جِمیں 'تے رےکھاں,
جھِلمِل تانے سُپنے لےکھاں۔
پھےر کلںکاں مےرے مّتھے
کهِری تیر لُکااے بھّتھے۔
اگلے پل هی رون هواواں
ڈںگ کرےںدے سِر 'تے چھاواں۔
سُّکے باگیں لُکے کسُںبھا
چھاں دا روگ ایرکھا-رںگا۔
پُّت ندی دے مِرگ پِآسے
کِهڑے چھےڑُو لَے گاے پاسے۔
بِّج پھڑے اُٹھ نگن اچںبھا
لُوںهدا جاوے کھِڑِآ چںبا۔
کُوڑ کدُورت دی اّگ چھّلے
جلے جلے دھرتی دے پّلے !
کَون دِسے پِآ پِچھلے پهِرے ?
تُرے ! مُڑے ! پھِر چانن ٹھهِرے ۔
پّتن کھُردے لںگھن چھّلاں
دےون بھےد پُرانیآں گّلاں۔
ٹُّٹیآں بالپنے دیآں وںگاں
ترناپے نُوں وِنّھِآں ڈںگاں۔
کِاُں ٹُّٹ جاںدے هار نوےلے ?
کِّتھوں دےن اواجاں بےلے ?
بول گُآچے کِّتھے مَےںڈے !
راوی دِسے ن, کںبدے پَےںڈے ?
کَون سمےں دے بُوهے سُّتا ?
کھا کے چھاں دا ڈںگ بےرُّتا۔
پَون سمےں دی دھُںدھ 'چ کھےڈے
کوای کارواں دِسے دُرےڈے !
