سُّکے هرِآں کر-کر ساڈے جُّسے هو گاے بّگے ۔
پھےر بهار آای تے مَوجاں مانن والے اّگے ۔
ساڈے دُّکھ اجب نے لوکا اسیں تاں اُه آں جِهڑے,
هارِآں اّگے هارے, ٹھّگِآں هوياں کولوں ٹھّگے ۔
سانُوں اَےتھے جوا کے کِسمت خُد تِرهاای سو گای,
ساڈا پںدھ نا مُّکِآ اساں پُرانے کھُوه دے ڈھّگے ۔
توڑ هِآتی دُنیآں اںدر ِاںج هی چانن وںڈیں,
کدے وی تَےنُوں سُورج پُترا تّتی وا نا لّگے ۔
مُستکبِل نُوں کِدھرے راه وِچ چھّڈ-چھڈاکے 'اںجُم'
آپنے پِّچھے لگ کے کِنّا لںگھ آيا هاں اّگے ۔
