لِکھتُم سورنجیت سوی
پڑتُم راجا جنمےجا
ویںهویں سدی دا ِاک هور مهاںبھارت
آریآ تے دراوڑی کںدھاں دیآں
پِّلیآں تے کھُردیآں ِاّٹاں
کالِآں کھُوهاں دا زهِریلا جنُونّی پانی
دِلاں تے سردلاں وِچ پایآں لکیراں دی کهانی
درختاں ‘تے ٹںگے, سڑکاں ‘تے دھُکھدے
سَےآں وروریکاں دی زُبانی…
سُن کِ هُن
دھرم-سِآست, ادھرم-دںگے
تے ماسُوم جِںداں ‘چ کھُّبھے کھںجراں دی بھاشا
ِاکو جِهی هی هو گای هَے
پاںڈو تے کَورو سبھ پاغل درِںدے نے
هر گھر, گلی, شهِر تے سردل دا دِل
هُن کُرکشےتر دا مَےدان هَے
جِّتھے تِنّاں دی بّچی توں لَے کے
نّبِآں دے لاچار بُّڈھے تّک
کِسے نُوں وی بخشِآ نهیں جاںدا
کِاُںکِ هُن اُه سبھ
ِانسان نهیں – دھِراں دے نِشان هو گاے نے
هُن بّس ‘چ بَےٹھنا
جاں تڑکسار ڈبلروٹی وےچن جانا
مَوت دے مُوںه وّل جان دا امل هو گِآ هَے
هُن کُّکڑ دی باںگ توں بااد
هر سُورج دی پهِلی کِرن
دِل ‘چ ڈر…
سِر ‘تے مَوت…
تے جِسم لای دھُنکھوا لَے کے اُّگدی هَے
گلیآں بازاراں ‘چ پھِردے لوک
سُنّسان کھںڈر نے
ریجھ-وِهُونے, کھُشیاَوں سّکھنے
مهِز تُردے ماتمی بُّت!
هُن کِدھرے نهیں جُڑدے باُرے مےلے
کِدھرے نهیں پَےںدا
گِّدھا, بھںگڑا جاں دھمال
لٹکدا هَے تاں هر پاسے بّس مَوت ورگا خِآل
خِآل – جو ڈِّگ سکدا هَے
کِسے وی پل بنکے اگنی بان
جاں ساهمنے اڑ سکدا هَے
بنکے جنُونّی سان!
تیراں تے هُن بھیشم پِتاما هی نهیں
سگوں ٹںگِآ پِآ هَے هر ِانسان
سبھ نُوں مِل گِآ هَے دھُکھدے رهِن دا سراپ
خُشیآں نُوں کر گِآ هَے کوای اناتھ
سُن راجا
سُن کِ هُن
هر سںگھ وِچ سُّک گاے نے گُٹکدے بول
مُّٹھیآں ‘چ پیچے گاے بچپن ورگے کلول
دِن گُزردے نے هُن
فَےلدیآں افواهاں دے کالے بّدلاں هےٹھ
جاں سُرخیآں ‘چوں وردے خُونی میںه هےٹھ
سُرخیآں – جو شهِر دی نیںد هرام کردیآں نے
سُرخیآں – جو ‘اُنا’ لای دُکانداری دا سمان نے
سُرخیآں – جو ‘ِانا’ لای استھیآں دا ستھان نے
سُن راجا سُن کِ هُن
کِنّی ڈرااُنی هَے اّکھاں وِچلی ویرانی
ویرانی – جو کدے هلکی جِهی دهِشتی خبر نال پھَےلدی سی
ویرانی – جو هُن سَےآں مَوتاں توں بااد پھَےلدی هَے
ویرانی – جو اُنا اّکھاں دی سهِج اوستھا هو گای هَے
کِنّا بھِآنک هَے
دھرم اتے فلسفے دا ارتھهین هو جانا
تے ماسُوم دِلاں دا
ٹیس بنکے شیشے واںگ کیچراں هو جانا
کِنّا بھِآنک هَے
مهاںبھارت دا روز روز هونا
تے کُرکشےتر دا کتھا تے بھِآنکتا دا
آم جِهی گّل هو جانا
سبھ کِنّاں بھِآنک هَے…
