پھُّل بھکھِآ کریراں دا,
کنکاں 'تے چنّ چمکے
جںڈ سُّکِآ پھکیراں دا۔
جںڈ کول بهاراں نے,
سُّکِآں پّتِآں دا
لِآ اَوڈھن ےاراں نے۔
دو اُّڈیآں کُوںجاں هو,
جںڈ پردےسی 'تے
کِر جاون بُوںداں دو۔
جںڈ دھرتی 'چوں جاگ پِآ,
ارساں 'تے پھُّل کھِڑدے
سُّکے پّتِآں 'تے ناگ پِآ۔
چنّ چمکے جوراں دا
کُوںجاں دے کھںبھ اُّگدے
دیوا جگدا اے گوراں دا۔
تارا ٹُّٹِآ واٹاں دا,
دھرتی دا چّک هَولے
هںجھُو کِردا تراٹاں دا۔
کّلا جںڈ دروےساں دا,
دھُوڑاں دے کھںبھ هےٹھاں
وّگے کھُون همےساں دا۔
چنّ رُلدا پّتِآں 'تے,
رُوه درِآواں دی
سینے برِچھاں تّتِآں دے۔
پَےڑاں دے سِںدھ بھرے,
سُنّ وِچ کُوک پای
کِّتھے هو گاے نے باگ هرے ?
دیوے بُّجھ گاے گوراں 'تے,
کاپھلے چھِپ جاںدے
تُںد پَون دے موڑاں 'تے۔
جںڈ وسدے اُمیداں دے,
سّتھراں نُوں رُوپ چڑھے
تک نَےن مُریداں دے۔
