جںگ دے دُوجے هپھتے
ساِاد چَوتھا دِن سی
جاں ساِاد ِاه پںجواں دِن سی
ساڈے وَےری اّچنچےتے
توپاں تیکن چڑھ آاے سن
پھےر اساں اُه واچھڑ پاای
کُجھ تاں اَوسے تھاوےں ڈُّلھ گاے
باکی لهِںدے پانی رُڑھ گاے
دھُوںآں لّتھا 'وا سی نِّتری نِّتری نِّگھی
دھرتی اُپر ٹُّٹیآں کچرا هوایآں دےهیآں
کِسے کباڑی دا کُوڑا جِاُں اُّگھڑ دُّگھڑ
اساں سوچِآ ِاک گھںٹے تک امن چَےن هَے
اُس دِن اپنی کھںدک دے وِچ
بَےٹھے بَےٹھے اُوںگھ آ گای
ساڈے گھر دے دھُر کوٹھے 'تے
دُور دُور تک وِچھِآ رےگِستان پِآسا
کِدھرے کوای جنَور ن بںدا
بِرچھ ن بُوٹا
نا پانی دی بُوںد هی کِدھرے نجریں آاے
گںجے رےگِستان دے سِر 'تے چنّ ن سُورج
اےتھے جے کوای آ آاے
اپنے تک وی پهُںچ ن پااے
دُور جھاولا نجریں آيا
کدی ِاه جاپے گھون مون رُّکھ رُںڈ مرُںڈا
کدی کوای سِرنںگی لںمی لںمی گوری
بِن پرنايا هی مَےں جِس نُوں
رےگِستان 'چ چھڈ آيا هاں
ِاس دے ول مَےں ودھن جاں لّگا
دُوروں آای 'واج
کِ مُںڈِآ واپس مُڑ جا
تےرا مےرا ساتھ اجے نا
هُنے کھڑا سَےں تُوں بُوهے 'تے
وَےری گلی دی نُّکر 'تے سی
هُنے تُوں کوٹھے 'تے چڑھ آِااَےں
رےگِستان 'چ گُںم جاِاںگا...
پھےر اچانک اّکھ کھُّلھ گای
وَےری سِر 'تے پھےر کھڑا سی
پھےر اساں اُه واچھڑ پاای
کُجھ تاں اَوسے تھاوےں ڈُلھ گاے
باکی لهِںدے پانی رُڑھ گاے
