سُپنے سُّچے جے وےکھنے, دِلدار سُّچا جاچيوُ۔
بادشاه چُننا تُساں, کِردار اُّچا واچيو ۔
دھرتی وِّچوں چُگے جو موتی, بورے بھر نا ڈھولے اُه۔
گودیآں دے لال اسیں, سڑکاں ’تے نا رولے اُه ۔
سُپنے واچن هِّت, اُهدے سارے پّلڑے پھرولنے
ٹُّٹے بھّجے واچنے تاں, اساں اگلے جو نی رولنے۔
سّےدے مرِےادا نُوں کرے, پُرشوتم اَےسا بھاليو
سُپنے پُورے وی کرے, اَےوےں نوےں وِکھا نا ٹالے اُه۔
سرب دے سُپنے اّدھ ’چ ٹُّٹے, تاں تُهانُوں سمجھاوے اُه
سوچ-سمجھ کے سُپھنِآں ڈوری, کِسے نا هّتھ پھڑاوے اُه۔
سُپنے پُورے کرن لای, دِلدار سُّچا جاچ ليو
بادشاه چُنن سمےں, کِردار اُّچا واچ ليو ۔
