سُپنِآں دی دھرت بںجر اّج سمےں دی اّکھ وِچ۔
دُور تک کھںڈر هی کھںڈر اّج سمےں دی اّکھ وِچ۔
اُپجدے نے زخم, پیڑاں, درد, هاُکے نِت نوےں,
بیج دِّتے کِس نے کںکر اّج سمےں دی اّکھ وِچ۔
موتیآں دے ڈھےر اُّتے کاواں رَولی پَے رهی,
چُگ رهے نے هںس پّتھر اّج سمےں دی اّکھ وِچ۔
کِس هوا نے ڈس لِآ هَے ِانھاں دا انکھی جلَوا,
شاںت نے سارے هی اّکھر اّج سمےں دی اّکھ وِچ۔
هُن تاں چِهرے نِکلدے نے پهِن کے هر پل نکاب,
غَےر وی لگدے نے مِّتر اّج سمےں دی اّکھ وِچ۔
اُه منااُںدے نے جشن, کهِںدے نواں ِاه دَور هَے,
وِچھ رهے نے تھاں-تھاں سّتھر اّج سمےں دی اّکھ وِچ۔
آاَو رل مِل ڈیک جاایاے ِاهدا کترا-کترا 'مان',
درد دا وگدا سمُںدر اّج سمےں دی اّکھ وِچ۔
