سُپنِآں وِچ رون سَو سارںگیآں
اَےسیآں نیںداں توں مَوتاں چںگیآں
تےرے اُچے در 'تے دیوے بال کے
تےریآں خَےراں هی راتیں مںگیآں
لںگھیآں هوایآں غماں دیآں پلٹناں
رات پھِر سینے مےرے توں لںگھیآں
کَون ِانھاں دے ساوے پهِرن لَے گِآ
کر گِآ شاکھاں نُوں نںگ مُنںگیآں
رات اُهناں مُورتاں توں ڈر گِآ
جو کدے آپے سی کںدھی ٹںگیآں
رات ِاک درِآ سُنااُںدا سی غزل
اُس دیآں لهِراں سی سُورج-رںگیآں
وسدیآں نے هور من وِچ سُورتاں
مُورتاں تُوں هور گھر وِچ ٹںگیآں
