سُورج بُوهے بُوهے اپنے لهُو دے دیوے بال گِآ ۔
ڈُّبن لّگِآ کّلا ڈُّبِآ, کوای نا اُهدے نال گِآ ۔
بّتی دھاراں بخشے تے, اهِسان مِری ماں-دھرتی دا,
سےوا ِاهدی کُجھ نا کیتی, پر نهیں دِلوں خِآل گِآ ۔
ےاد کرے بھاوےں بھُّل جاوے, ِاه دُنیآں دی مرزی اے,
مالی نے رکھوالی کیتی, بُوٹا-بُوٹا پال گِآ ۔
هال مِرا نا پُّچھو مَےں نهیں هال سُنااُنا دُنیآں نُوں,
مازی نے تے جانا هی سی, هال وی اُهدے نال گِآ ۔
هويا کی جے جُّسے وِّچوں پھِر کوای جُّسی آيا نهیں,
رّت پِلا کے ریتاں نُوں تے دے کے باںگ 'بِلال' گِآ ۔
اُه کلمُوںهاں بُرا مُکّدر, مّتھے توں مر چُّکا اے,
اَودوں دا 'سُلتان' سدااُناں, جِّدن دا کںگال گِآ ۔
