سُورج توں سِّکھو
سّت رںگیآں رِسماں توں
کِوےں هور نوےں رںگ اُنیںدے
تے دھرت دی هِّک اُتے
روج ونّ سُونّے ڈیجاایناں پھُّلاں والیآں چادراں کِوےں وِچھاای دیآں
پهاڑاں دی برپھ
کِوےں هڑھ بن وِچھ جاںدی هَے مَےداناں دی هِّک تے
مَےں تاں ندیآں درِآ بن
وگن نُوں کهِنا سی
اسیں تاں سِکھنا سی
سِآڑاں وِچ مِهنت کےر
لوکاای دی بھُّکھ کِوےں مِٹاایدی هَے
کِوےں سجاای دے نے
ننِّآں پنِّآں تے سُنِهری هرپھ
نوےں کھِلَونے کِوےں بنا لایدا هَے
ٹھیکریآں نُوں وی
تُسیں تاں راسن دی
اُڈیک کرنی سِّکھ لای
جاں بِجلی پانی دا بِّل نا بھرنا
اجے تُسیں کلام کول نهیں بَےٹھے
مُومرُ کی ِاسارا کردی هَے
تُسیں نهیں جان سکوگے
مےرا وی
تُسیں مجاک هی اُڈااَوگے
کِاُںکِ مےری وهیر دا راه
لالو دے گھر وّل نُوں جاںدا هَے
مَےں تاں
کرتار پُر کھےتاں وِچ
سُپنے بیجن والے کول لَےکے جانا سی اجے
ےاد رّکھيو
ِاه نسے تاں ساِاد هٹ جان
پر کِرت نُوں چھّڈ
نا پچھانن والے هّتھ اّکھاں
جِس دِن انّھیآں هو گایآں
تاں سُکرات دا جهِر پِآلا
ےاد آوےگا
سوےرے سام
منسُور دا جِسم هی
دِسےگا سلیب تے ٹںگِآ
