هاکم ساڈے مِهربان سن
اُهناں کِها
کِ سارے اپنی منمرجی دی مَوت چُن لوو
جی چاهے تاں گھر نُوں چِتا بنا کے لےٹو
ساڑ دِآںگے دوهاں نُوں هی
بیتی هوای جُون سمجھ کے
جی چاهے تاں سهِروں باهر ندی تک پهُںچو
سنے بےڑیآں ڈوب دِآںگے
کبراں پُّٹو
جِںدا دپھن وی کر سکدے هاں
باکی—
اسیں تاں چھّٹا داںگے
سڑکاں, چھّتاں, پھُٹپاتھاں تے
گلی, تھڑھے, چَوراهِآں اُتے
جِّتھے کِتے نسیب کِسے دے
ڈُّلھ پوےگا
پر
پرجا گُستاکھ بڑی هَے
واںگ پَےگںبر اُچے ٹِبے چڑھ کے کوای
اُچار رِها سی سُورجبانی :
نا اسیں مرنا اُّچی اّگے
نا اسیں مرنا ڈُوںگھے پانی
گور 'چ وی جِںدا رهِنا هَے
اسیں تےرے پِںڈے تے چھّٹا اںگِآراں دا
اسیں تےرے مّتھے تےری سُهرت دا ٹِّکا
اسیں آپنا بھاگ-اُدَے هاں
