سواد-سُورت سوهنے ےار دی مُورت,
پلک نا جھمکے وےکھ رهے ۔
بےکھُد پردے جھڑے مُوںه پرنے,
کتھا سےوا کر ٹےک رهے ۔
دام نا نام هرام کیتا سُو,
هُن پَےریں مَےں مّتھا ٹےک رهے ۔
کافِراں کاوڑِآں کنّ ناهیں,
اُه آکھ سلام الےک رهے ۔
مُورت کَون مُهںمد ڈِّٹھا,
تاب نا مُول الےک رهے ۔
الی هَےدر ِاشک دی بھاه جو بھڑکی,
مَوت هِکے سی سےک رهے ۔۱۴۔
