سوےر دے اُجالے اتے شام دے پِآلے وِچ
سّپنی دی اّکھ دا سرُور
اںبراں توں پار جو فرِشتے وی وّسدے نے
دھرتی دا جھاکدے نے نُور
مِهنتاں-مُشّکتاں 'چ رّت جِهڑے ڈولھدے نے
شام وےلے پل وِشرام
آلھنے 'چ بَےٹھ کے سکُون گھڑی ماندے نے
دُّکھاں والے گھوڑ بے لگام
دُنیآ هی گھر بھاوےں بںدے دا هَے هوںودی
کُلی جےها کِتے ن غرُور
گھڑی-پل وِهل جدوں مِلدی مزُوریآں 'چوں
اّکھ بھر لَےںدے اُدوں ےار
وتناں توں پار گاے ےار پردےس جِهڑے
شام وےلے موڑدے مُهار
پّتناں 'تے بےڑیآں 'چ پُور لّدے جاںودے نے
لّدے ااُن پار توں وی پُور
پربتاں-پهاڑیآں دی کُّکھ وِچوں جنمے جو
ناغاں واںگُوں شُکدے نے نیر
راهاں دیآں روکاں وِچ اٹک کے بهِںدے ناهیں
تُرے رهِن رمتے-فکیر
نےماں وِچ بّجھے ِاه فرِشتے نے دھرتی دے
مںزِلاں نُوں منّدے نے هُور
شاماں 'تے سوےرِآں دے بھےد جِنھاں مےٹ دِتے
گھڑی دیآں سُوایآں وِچ جان
اساں پردےسیآں لای سُبه اتے شام کی
کںماں وِچ رهیاے غلتان
کَےسی مها نگراں نے گھڑ دِتی هونی هُن
رُوه کولوں بںدا کوهاں دُور
