اّج نا چّلے پَون سُگںدھاں وںڈدی,
پھُل کھِڑن توں پهِلاں هی مُرجھا گاے ۔
اںبر تے کی کھِڑن کپاه دیآں پھُّٹیآں,
چار-چُپھےرے بّدل غم دے چھا گاے ۔
دِل دی جُوه وِچ اّج نا گُوںجن ٹّلیآں,
اّج, هسرتاں گیت هِجر دے گااُںدیآں ۔
هاُکے بھردی کوِال اُڈاری مار گای,
سّج-بهاراں تُر گایآں کُرلااُںدیآں ۔
پرلے پار پرِںدے جاپن چهِکدے,
اُرلے پار نے سُںنج-مساناں ورتیآں ۔
واںگ برےتے اّج چُگِردا لُوسِآ,
بل بل اُّٹھن اّج دِلاں دیآں دھرتیآں ۔
بنّھ سبر دا جاپے ےارا ٹُّٹِآ,
هور نا جاوے کهِر اساتھوں جھّلِآ ۔
"کِهڑا وَےری هّتھ بهاراں ساڑدا ?"
پّتن دِل دا آن سوالاں مّلِآ ۔
