سمُںدر دا ناپنا,
سّچے سںتاں دی پریکھِآ۔
اسماناں نُوں جاننا,
اّگ, پانی دے بھےت دا۔
روهانی تکتاں اّگے,
کھُد نُوں اُّچا وےکھنا۔
ِاس دھرتی تے,
رّب دے گھراں نُوں اُلےکھنا۔
پھِر وی تَےںا کِسے رُوپ وِّچ,
اُس رّب نُوں هی مّتھا ٹےکنا۔
بے-وّسی چوں سوارتھ کّڈھنا,
بھُلےکھا هَے اے تےرا۔
مِّتھ نهیں پُگااُدے اُه,
وِدوان اسلی اُهیں نے۔
جو پانیآں دے وی مُّکھ موڑ دِںدے نے,
سمُںدراں نُوں وی پُوری ترھاں نِچوڑ دِںدے نے۔
چّکر گھںمدے ےُگاں دے,
داایآ اُهناں دی دے نال۔
کِاُں بھںڈاں تَےنُوں مَےں,
سمجھ تےری وِّچ,
ِاه سبھ کِاُں هارے۔
تُوں کِاُں روںدا اے,
لَے کے آپنے سفر نُوں۔
سدیآں بیت جان اُنھاں دیآں,
تّپدی اّگ کول بَےٹھ,
ِاّک دھُونے دے سهارے۔
ِاه شبد وی بے-جان هن,
کی-کی دّسا اُهناں دے بارے۔
پّکے وچن پُگا جاںدے نے,
بھُوت-بھوِّکھ سبھ کُّجھ وِکھا جاںدے نے۔
پتا نهیں مےرے پیر, پگںبر, کِنّیآں کُ دھرتیآں 'چ',
ِاه رّب جهے, رُوپ وسدے نے۔
سّچ جانی ِاهنے دے گھر,
ِاّتھے سورگ جےهے لّگدے نے۔
هَے وسےرا دھرتی اُّتے, رّب دا,
ِاه سبھ پرمان, پّکے دّسدے نے,
بھُّل نا تُوں آپنے رِشی وےد پُراناں نُوں,
ِاس دےش نُوں بھارت مهان کهِںدے۔
جِّتھے وّسدے نے رِشی, سلام آکھن کُراناں نُوں,
سںدیپ تُوں وی سِکھ لَے گُرُو ساهِباناں کولو۔
رل-مِل کے رهِنا, اپنااُنا سںسکاراں نُوں,
دھرم کرکے دو دےش مِلے نے, بھُّل جااَو تکراراں نُوں۔
کھُّل گِآ هُن کرتارپُر لاںگھا (کورِڈور),
پِآر سِکھا ديو, هُن دووےں دےشاں دے راجنیتیکاراں نُوں۔
