دِن چڑھدے-چڑھدے تےرے پِآر دا نشا چڑھِآ,
ساری ساری رات تےریآں ےاداں نال مَےں لڑِآ۔
ڈھلدے هواے چںد نال ِاّک تارا ڈھلدا پھڑِآ,
ڈھلدے هواے تارے نے دُّکھ بھورا نا کرِآ۔
پُّچھِآ مَےں تارے توں کیهدے 'تے مرِآ,
سںگدا هويا تارا کهِںدا چںد بِنھاں نا سرِآ۔
کهِںدا مَےں چںد نُوں خون توں ڈرِآ,
چںد پِّچھے مَےں سارے هی باکی تارِآں نال لڑِآ۔
پُّچھِآ مَےں تارے نُوں کِاُں چںد نال اَےنا پِآر,
هّسدا-هّسدا کهِںدا چںد 'تے آ پُورا ِاتبار۔
چںد تاں لّگے مَےنُوں پُوری هُسناں دی سرکار,
پر کیتا نهیں کدے مَےں اُهنُوں دِل دا ِازهار۔
مَےں کِها چںد 'تے لّگے داغ اُهنے بےوفاایآں کرنیآں,
کهِںدا بهُت پِآر نال مَےں سینے 'تے جرنیآں۔
تارا بولے شَےری اَواے پِآر تَےنُوں کرنا نهیں آيا,
دّس پھےر ےار نُوں کِاُں ارزیآں تُوں بھرنیآں۔
