ٹَےںکا ٹنکدی هر دی تار اںدر, واجا ِاس سریر دے ساجدا ای۔
انهد دھُنی همےش هی وجدا هَے, کٹھن سمجھنا غَےر دے راز دا ای۔
جو برهمںڈ اُّتے سوای پِںڈ اںدر, لےکھا کُّجھ نا اںت هِساب دا ای۔
دِل هَے درِآاُ سمُںدر ساگر, لهِراں پھُرنِآں نال سے وگدا ای۔
جےکر گھر مےں پای نا وست لّبھی, باهر کُّجھ ن ڈھُوںڈِآ لّبھدا ای۔
ِاس دِلوں سمُںدر مےں مار ٹُّبی, لال لّبھ جے تَےںڈڑے بھاگ دا ای۔
تِّچر دےه دی کوٹھڑی وِّچ نھےرا جِّچر گِآن چِراگ نا جّگ دا ای۔
مر گِآں نُوں مِلے سورگ ناهیں, جِهڑا جیںودا دُّکھ نا جھاگ داای ۔
جیاُوںدا مرے جو مرے پھےر جیوے, سهے ڈںگ نا کال دے ناگدا ای۔
دُّکھ پاِاکے پےٹ نُوں سُّکھ هُںدا, پھںد اےس نے لِآ جلاب دا ای۔
پںج چوراں نے لُٹنا مال اَودا, جِهڑا سُّتڑا پُرش نا جاگدا ای۔
بںدے بںدگی چھوڈ مگرُور هويا اے, پروانا کلھ تے اّج دا ای۔
چھّڈ جانیآں مجلساں سَےر-غلیآں, مےلا وےکھ لَے چار دِن جّگ دا ای۔
بںدے لںمیآں وّڈیآں کرے آساں, کاغد پاس ن اَوهد-مُنِآد دا ای ۔
غافل هوِاکے مُورکھا سواے رهيو. پتا کُّجھ نا وِگڑے کاج دا ای۔
پھےر کلھ نُوں مُول نا هّتھ آوے, جِهڑا وےلڑا پُںجِآ آج دا ای۔
پانی اّگ دے آسرے تُرے ِاںجن, بںدا پُتلا آج اناج دا ای۔
اّگے مَوت دے جیو دا اُجر ناهیں, جِوےں جُّدھ ن چِڑی تے باز دا ای۔
اُّچا مرتبا نام دے سِمرنے دا, کرماں والڑے کِسے نُوں لابھ دا ای۔
نام سابن لا چِّت مےں دےوا سِںگھ, هووے نِّت اشنان پراگ دا ای۔
