تّکلے نالوں ٹُّٹی هوای تںد اے جِںدڑی۔
جُّسے دی الماری اںدر بںد اے جِںدڑی۔
کِوےں مِلیاے پا کے لیڑے شیشے دے,
اّدھ وِچکار کھلوتی پّکی کںدھ اے جِںدڑی۔
مَےں تے اُهدے چاا پای پُورے کرنی آں,
اُه کهِںدا اے مَےنُوں بڑی پسںد اے جِںدڑی۔
تُوں بھولا اَےں تُوں کی جانے جِںدڑی نُوں,
تےریآں سوچاں نالوں اُّچ بُلںد اے جِںدڑی۔
کدی کدی ورتارا کردی بھَےناں واںگ,
کدی کدی لّگدا اے سّس جاں نںد اے جِںدڑی۔
چُّپ رهوےں تے زهِری هر شَے لگدی اے,
بول پوےں تے لگدا اے گُلکںد اے جِںدڑی۔
