ِاه دُنیآں ِاک اکھاڑا هَے تے کھلکت هَے تماشاای
مَےں جیون کھےڈ وِچ بھُّلدے بڑے بُدھوان وےکھے نے۔
جو اُڈدے ارش تے پل وِچ پٹکدے پھرش تے وےکھے
تے پَےراں وِچ رُلدے کای چڑھے اسمان وےکھے نے۔
تکھت تے بَےٹھِآں هَے وےکھِآ بےگھر گُلاماں نُوں
تے مںگدے بھیکھ گلیآں وِچ کای سُلتان وےکھے نے۔
جِنھاں مهِلاں ‘چ کلھ تیکر هُںدا سی ناچ پریآں دا
مَےں پَےںدے کیرنے اّج اُه بنے شمشان وےکھے نے۔
جِنھاں گل هیرِآں دے هار تے رےشم هںڈااُںدے سی
اُه بےهِآں ٹُکڑِآں نُوں ترسدے ِانسان وےکھے نے۔
جِنھاں دے سامھنے جھُکدے سی لّکھاں سِر جُآناں دے
مَےں گَےراں سامھنے جھُکدے اُهی بلوان وےکھے نے۔
جِنھاں دے وّٹ مّتھے دے کںبااُوںدے سی جمانے نُوں
مَےں کاِاراں جِاُں وِلھکدے اُنھاں دے ارمان وےکھے نے۔
کهاں کی? بےِالم, بےسمجھ لوکاں دی هجُوری وِچ
اکل دے کوٹ هّتھ بّدھی کھلے هَےران وےکھے نے۔
لٹکدے پھاںسیآں تے وےکھِآ هَے دےش بھگتاں نُوں
تے بھگتاں دے لِباس اںدر لُکے شَےتان وےکھے نے۔
چلااُںدے وےکھِآ چھُریآں هَے کایآں سادھ-سنّتاں نُوں
تے مںدر دے پُجاری وےچدے ِامان وےکھے نے۔
گلے مِلدے مُهّبت نال مَےں وےکھے نے دُشمن وی
تے مِتراں وِچ هُںدے لهُو دے گھمسان وےکھے نے۔
انوکھے رںگ نے کُدرت دے جانے کَون ‘ سیتل ‘ جی
مَےں اُجڑے وّسدے تے وّسدے ویران وےکھے نے۔
