تَےنُوں لّبھن تُرِآ ساں پر آپنا آپ گوايا مَےں ۔
هُن هر موڑ تے رُک کے سوچاں کی کھويا کی پايا مَےں ۔
ِاس جّگ نے دُکھ دےنوں مَےنُوں کدے وی گھّٹ نا کیتی اے,
ِاه مےرا جِگرا اے ِاهنُوں پھےر وی سینے لايا مَےں ۔
مےریآں غزلاں ِاک شیشا نے جِنھاں راهیں رات دِنے,
ِاس دُنیآ نُوں کھُّلھ کے ِاس دا اسلی رُوپ وِکھايا مَےں ۔
اںدروں هور تے باهروں هور دی کھےڈ رچاای جاںدی اے,
اےسے لای آپنے هر اَےب نُوں مّتھے نال سجايا مَےں ۔
کمزوراں لای آپنا گھر وی دوزکھ بندا جاںدا اے,
دُنیآں نُوں فِردوش بنااُن دا واادا خُوب نِبھايا مَےں ۔
روںدی رات نُوں سینے لا کے رون دی آدت چھّڈدا نهیں,
اےس اُپّدھرے دِل نُوں لوکو لّکھ واری سمجھايا مَےں ۔
بھاوےں دھُّپے سڑناں 'کاشر' پر ِاه گّل سُّکھ دِںدی اے,
جھُوٹھ دی رےتل دھرتی دے وِچ سّچ دا بُوٹا لايا مَےں ۔
