مَےں تَےنُوں رّب بھُلا دےواںگا,
چںد اںبروں لاه دےواںگا۔
ٹُّٹے تارے ِاکّٹھے کرکے نیں,
تےری چُنّی جڑوا دےواںگا۔
نَےناں مےرِآں دا کسُور اے,
جو تُوں هويا مَےتھوں دُور اے۔
دِلا تَےنُوں وی مَےں کی آکھاں,
تُوں وی تاں مےرے واںگ مزبُور اے۔
کِںجھ آکھاں تَےنُوں کِنّا پِآر کردا,
تُوں کدے سوچ وی نهیں سکدی۔
تَےنُوں وےکھے بِنھاں کِّکن پل لںگھدے,
تُوں کدے لوچ وی نهیں سکدی۔
ِاشک پِآر مُهّبت خُدا رّب,
کی کی نام تےرے نے سّجنا۔
نفرت مَوت ٹُّٹِآ زهِر کبر,
کی کی نام مےرے نے سّجنا۔
مَےنُوں درد تاں دے پر لِکھن جوگا,
اَےنا نا دے کِ مَےں مر جاواں۔
مَےنُوں دھوکھا تاں دے پر سِّکھن جوگا,
اَےنا نا دے کبراں 'چ سّج جاواں۔
پِآر تاں هو جُو ِاّک دِن تَےنُوں وی,
بّس تُوں دُور نا هو جاویں۔
ساری دُنیآں منا لواںگا مَےں,
بّس تُوں مجبُور نا هو جاویں۔
ِاّک هاں مںگی مَےں تےرے کولوں وے,
ساه دِل جان سبھ نام کیتے مَےں تےرے۔
شَےری سارے جنم تےرے نام کردا,
بس ِاّک ےکین آپنا نام کردی مےرے۔
تَےنُوں ِاکّلا نا چھّڈ جااُں کدے,
هر ِاّک پل سجا دےواںگا مَےں تےرے۔
جِس پل تَےنُوں مَےں ےاد نا کیتا,
تُوں سوچ لویں اُس پل ساه مُّکگے مےرے۔
