تَےنُوں سمجھ آ جاںدی, جے تارا ِاه چںد هُںدا۔
کی هُںدا ٹھوکر کھانا, جے بُوها آشک دا بںد هُںدا۔
اُس کِتاب دی کی کدر, جِّتھوں سِّکھِآ سبھ غلت جااے۔
کاتلاں دی کی زِںدگی, جِهناں دا پِّچھا نهیں چھّڈ دے سااے۔
ِاس دُنیآں دا کی اے, سبھ توں زِآدا کمینی ِاهی اے۔
لّکڑاں چُّکی سبھ پھِردے, بس مرن دی هی دےری اے۔
کِ نا کھُآب دےکھو کوای, ِاه سبھ جھُوٹھے لارے نے۔
جِهناں دےکھِآ پُّچھ تاں سهی, سبھ هی ِاشکے دے مارے نے۔
اُّپروں ناهتے بڑے سوهنے نے, اںدروں مَےل نا کِسے دھوتی۔
غلتی کرے کوای هور کھُش هُںدا, روںدی تکدیر دُوجے دی کھوٹی۔
سّچ لِکھِآ شَےری نام تےرے, پر لوکاں لای جھُوٹھا لّگنے تُوں۔
سارے کهِںدے آشک هَے کملا, پر ےار نال جُڑھی مےری رُوه۔
