تپدی رُّتے چےتے آاُںدا بُّڈھا رُّکھ گھنچھاواں ۔
جِسدے ٹاهناں اُّتے اّجکلھ پّتا ٹاواں ٹاواں ۔
بُّڈھا رُّکھ اُه پِںڈ مےرے دا بابے دا هَے هانی,
اُسدی چھاں وِّچ رل جاںدا سی مےرا وی پرچھاواں ۔
چِّت کردا اُس بابے رُّکھ دے سنمُّکھ هو کے پُّچھاں,
پِںڈ تےرے دی دھی دا کاهتوں هُںدا نی سِرناواں ۔
ِاک دِن رُّکھ دے ٹاهناں اُّتے چل جانا هَے آرا,
پھےر پتا نی مَےں اُس پِںڈ وِّچ آواں جاں نا آواں ۔
نپھرت هِںسا ماتم ساڈے شهِراں دے نے واسی,
پِآر بھری ِاس رُوه نُوں دّسو کِهڑے شهِر وساواں ۔
