تّکِآ مَےں تارِآں دا اُّچ درواجا,
لںگھ لںگھ سمِآں دے کوه۔
کلھ مَےنُوں پَےڑاں جو دھرتی 'تے دِسیآں,
اُهناں دی اّج اےتھے لوا۔
اُّچے درواجے دی سِکھراں 'تے لّسدی,
چُّک کُّل گگناں دا موه۔
دھرتی دے سَےآں مجاراں 'تے ڈِگدی,
بُوںد کوای اّلا دی جو۔
اُّچے درواجے دے تاجاں نُوں چُںمدی,
کِهڑے دےسوں آای کھُسبو ?
دِل درِآواں دے راه پای جانے
دھُوڑ چڑھی اُوٹھاں دی کو۔
کدے کدے تارِآں دے تاجاں 'تے ڈِگدی,
نبیآں دی 'واج کوای هو۔
لس لس بُوهے 'تے پانی کِنھاں پیتے,
دھُوڑ گُناهاں دی نُوں دھو ?
مںگُوآں دے درد نُوں کِّتھے آ کے پُّچھِآ
مُّس مُّس وںجھلی نے رو۔
جھںگ سِآلاں دی مَےں کھَےر مناںدیآں
نبیآں دے سامھنے کھلو۔
دھرتی گریب دے نے پَےںڈے پُرانے
نبھ دی نوےلی کنّسوا۔
سایاَو نی مهِرم اُٹھ اُٹھ جاںدے
کدوں پھِر کرنگے لوا۔
اُّچے درواجے دی کںدھی 'تے جھناں نُوں
کدے کدے پَےںدی اے کھوه ۔
تّکِآ مَےں تارِآں دا اُّچ درواجا,
لںگھ لںگھ سمِآں دے کوه۔
