چھِپِآ سُورج تھلاں 'تے,
کُجھ کِرناں رهیآں۔
رںگ تھلاں دے هُور گل
جِاُں پاون سایآں
تارِآں دے وِچ اُّڈدی
جد کُوںج دے واںگُوں,
نجراں لںمے کال دیآں
اُس پری 'تے لهیآں
تھل دی نار دی پیلُوآں
وِچ کںبدی بانی,
لٹکاویں چال جھناں دی
توں رمجاں لایآں۔
پھِر اُه بولی هُسن دے
بھر کںٹھ 'چ پَےںڈے,
“تّک ویرا ول بےلِآں
کُجھ رمجاں جهیآں۔
“بِناں ملاه دی هےک دے
جو ندی ن وّگے,
چِر توں اُسدے کںڈھڑے
مَےں بھالدی پایآں۔
“اُّچ درواجا تارِآں
دا کال چ چ کںبے,
دُور جھناں دے وهِن وّل
مَےں وےکھدی گایآں۔
“جُل پَے لںمے پںدھ 'تے
مَےں آکھاں ویرا,
دُور جھناں دی رات وِچ
کُجھ گاون سایآں۔”
