تارِآں نُوں پھڑ رِها ِانسان اّج
سهِمِآ بھجدا پھِرے اسمان اّج
انگِنت ارمان اںدر دپھن کر
بن گِآ ِانسان کبرِستان اّج
کّل تلک رهِںدے سی جو دِل وِچ مِرے
آ گاے جےباں ' چ اُه ارمان اّج
جھّل نهیں سکدا جو ساهواں دی هوا
بھر کے ساهواں وِچ پھِرے تُوپھان اّج
کَےد کر سو - کےس وِچ کھُد نُوں منُّکھ
بن گِآ ِاک مُورتی بےجان اّج
ماس توں وکھرا نهُوں نُوں کر ديو
هو گِآ جاری ِاه کی پھرمان اّج
لاه کے وستر من توں , پا کے جِسم تے
کی ‘ سُرِںدر بنگِآ ِانسان اّج ?
