تَےتھوں وی کوای گّل نا هوای, مَےں وی دِل دی کهِ نا سکِآ ۔
پھُّل تے شبنم دے مےلاں نُوں, چڑھدا سُورج سهِ نا سکِآ ۔
تےرے مےرے ساه ساںجھے سن, پر وختاں دی گّل اے سّجناں,
تےرے دِل دی بںد کِتاب تے, اّکھراں واںگُوں بهِ نا سکِآ ۔
سںگ هےاتی ڈِّگدا ڈھهِںدا, وےکھو تُرِآ جاںدا واں مَےں
ِاک چّکر اے پَےراں دے وِچ, کِدھرے کدے وی بهِ نا سکِآ
ِاک تّتا تے رّتا هںجھُو, رُوپ سرُوپ سمےں دا لوکو
پھُّل بنکے اُه پُںگرِآ پل پل, گِآ گواچا رهِ نا سکِآ
کّچے رںگ للاری والے, چڑھدے لهِںدے رهِںدے دےکھے,
پِآر تِرے دا رںگ اجےها, جِاُں چڑھِآ پھِر لهِ نا سکِآ ۔
نال ورولِآں مّتھا لا کے, اپنی دھُوڑ اُڈا لای بھاوےں,
ِاه تے کوای آکھ نهیں سکدا, ڈردا ساں مَےں کھهِ نا سکِآ ۔
سّجناں وّلوں آاُںدے پّتھر, 'کاشر' پھُّل هی لّگدے مَےنُوں,
مَےں کوای 'منسُور', نهیں, جو, پھُّلاں دی سّٹ سهِ نا سکِآ ۔
