جّٹاں والی اڑی چّلے نال وپار وِّچ, بهُتا چِر هّٹی ےارو چّلے نا اُدھار وِّچ۔
تِنّ چیزاں وِّچ کدے رّکھیاے نا اَوهلا, روگ وِّچ, بھُّکھ وِّچ, رُوهاں دے پِآر وِّچ۔
آدمی گّدار وِّچ, کھُںڈی تلوار وِّچ, نا رّکھیاے بھروسا ےارو کدے گُںڈی نار وِّچ۔
جّٹ اتے پھّٹ دووےں بنّھ کے هی کابُو آاُںدے,آاُدا اُوٹھ کابُو جِوےں بنّ کے مُهار وِّچ۔
تےلی دا بلد بھاوےں مناں مُوںهی تےل کّڈھے, رهِںدے سدا سِںگ اُهدے کھُشکی دی مار وِچ۔
سوبھدا نا گهِنا اُنا اُمر کُآر وِّچ, پھّبدی وِهُلی جِنّی کیتے هواے سِںگار وِّچ۔
هُںدا نا مِراسی جِوےں سُست وِهار وِّچ, نِچلتا نا آاُںدی تِوےں هی نچار وِّچ۔
ٹُّٹے نا مُلاهزا چھےتی-چھےتی اُس بںدے دا, رّکھدا پرو کے جِهڑا ‘هاں’ نُوں ِانکار وِّچ۔
نرمے دی کھےتی جِنّی وِکدی نِگھار وِّچ, اَودُوں وّدھ مهِںگی هُںدی کَوٹن بجار وِچ ۔
مُچھل د بھاا,جھُوٹھ دا نشا,بھاڑے دا گواه, ڈوب دِںدے تِنّے ےارو سانُوں مںجھدھار وِّچ ۔
پاپاں والا مهِل اُهناں سِکھروں سی ڈےگنا, نِّکے-نِّکے بّچے تاںهی کھڑھگے دیوار وِّچ۔
نهیں کردے کدر لوکی کھیسے والے لالاں دی, گھروں باهر کّڈھ دِںدے رات ٹھںڈی ٹھار وِّچ۔
