هُسن تِرا جادُو کردا هَے
کسک اےس دی بھاوے,
پِآر تِرے چوں اُٹھِآ مےرے,
دِل وِچ اُتری جاوے۔
متوالے نَےنا دے وِچ هَے,
اُه کهِراں دی مستی
جاهِد وی اےنھاں چوں پی کے
بھُلدَے اپنی هستی ۔
پھنیار سّپ جو موڈھے اُتے,
تُوں رکھدَےں هر وےلے
ڈّسن دے وِچ دووےں هی نے
هُسن تےرے دے چےلے
ڈںگ ِانھاں دا بهُت سُآدی
ِاک واری جو کھاوے
دِل اُسدا ِاه چاهُںدا هَے کِ
ڈںگ ِاه کھاںدا جاوے ۔
دُکھ جو هَے سُّکھاں توں بھارُو
اُس ول سبھ دیآں اّکھاں
اُس اُّتے کُربان کراں مَےں
ِاه سُکھ اپنے لّکھاں ۔
جُّگاں توں تُرِآ آاُںدا هَے
تےرا هُسن چھبیلا
مَےں وی سدیآں توں همجولی
ماناں هُسن نسیلا ۔
ساه بهِرام کدے بن جاواں
تے درسن نُوں آواں ۔
پِآر دے بدلے پِآر داےں تُوں
من چاهِآ پھل پاواں ۔
سّجنا ! دےکھ لِآ تُوں وی هُن
سبھ نهیں ِاکو جےهے
پاپ جِنھاں دی هّڈیں رچِآ
اُه سّجن نے کےهے ?
جو بھَورے نهیں کھُسبُو دے تے
نا رس ِاس دا مانن
"توڑ کے پھُل نُوں جھولی پاایاے"
ِاک گل اُه جانن ۔
نا ِاه جانن کِ پھُل ٹُّٹا
مُرجھا کے رهِ جاںدا
ڈالی نالوں توڑن والا
کھُون اَوسدے نھاںدا ۔
ِاه کھُدگرجی دا سَودا هَے
نا جانن ِاه جالم
ِاه بے-مرجی دا سَودا هَے
نا جانن ِاه جالم !
مُّڈھ کدیموں کردے آاے
اتِآچار لُٹےرے
مےرے سّجناں ! هُن تک پِّچھے
پاے هواے نے تےرے ۔
مِلکھ دباای بَےٹھے تےری
ِاه جالم هتِآرے
مُک جانے مُکن لّگے نے
پر جاری نے کارے ۔
کھُسبُو پھُل دی بن جاںدی هَے
اُسدا دُسمن وّڈا
چںگِآای هی پُّٹ دےںدی هَے
چںگے کھاتر کھّڈا۔
تےری چںگِآای نے تےرے
دُسمن پَےدا کیتے
تےرے هُسن اجُوبے نے هی
تَےتھوں بدلے لیتے ۔
پر ِاه بھَےڑ نهیں هَے سجنا
بهُتا سُهنا هونا
ِاه وی چںگی گل نهیں کوای
اپنا هُسن لکونا۔
جے تُوں هُسن دے کھُلھے گّپھے
وںڈدَےں تاں کی هويا ?
جگ دی سُهنی پَےلی اںدر
پِآر تُوں جےکر بويا۔
آپا اپنا وار کے بھی تُوں
جے هَے توڑ نِبھاای
ِاه تےرا چںگاپن هَے تے
هَے تےری وڈِآای
بھَےڑے بھَےڑ کمااُںدے نے پر
چںگا مُول نا اُّکے
مُک جاںدی هَے بُرِآای پر
نا چںگِآای مُّکے۔
مُک جانے نے ِاه دِن بھَےڑے
مُک جانے نے هاوے
مُک جاوےگا سبھ گم تےرا
تَےنُوں جِهڑا کھاوے ۔
بھَورے تےرے گُوںج رهے نے
تےرے آل دُآلے
وےکھ جِنھاں نُوں بھّجنگے ِاه
سارے نپھرت والے۔
جے تُوں کروٹ لیتی هَے هُن
کايا پلٹُو تےری
کَےری اّکھیں دےکھےگا جو
اُه هو جااُو ڈھےری۔
تُوں جو رستا پھڑِآ هَے هُن
پااےگا ِاه پُوری
کوای جابر کر ن سکےگا
کوای بےدستُوری۔
ساه مُّکے نے مےرے وی هُن
بس بهِرام هاں بنِآ
اُس جنتا وّلوں آيا هاں
جِس نے مَےنُوں جنِآ۔
دو دِن دا مهِمان هاں تےرا
بس چلِآں هاں آ کے
هُسن تِرے دی چرچا کرنی
مَےں وتناں وِچ جا کے۔
مےرے سوهنے سجنا مَےں وی
بھَورا هاں ِاک تےرا
ِاه کوِتا دا ِاک گُلدستا
پِآر کبُولیں مےرا ۔
تےرے اُّتے مےرے ےارا
آایآں رهِن بهاراں
کھُسیآں مانےں کھِڑ کھِڑ هّسےں
بنیآں رهِن نُهاراں۔
دِل مےرے 'همدرد' دے اںدر
ےاد رهےگی تےری ۔
دُنیآ مےرے دِل وِچ ِاںنج
آباد رهےگی تےری ۔
