تےرا مُّکھڑا ٹھرے مَوسم دیآں
دھُّپاں دے ورگا هَے,
تےری هر زُلف دا سايا گھنے
رُّکھاں دے ورگا هَے۔
نمی اُّتری هَے جو اںبروں پای
پھُّل بُوٹے بُوٹے تے,
ِاس دا هر کترا کترا تےریآں
اّکھاں دے ورگا هَے۔
کِسے دا درد سُن کے هُن کِسے دی
اّکھ نهیں چوںدی,
مےرے ِاس شهِر دا هر آدمی
بُّتاں دے ورگا هَے۔
نهیں سَوکھا سمجھنا ِاس سمےں
لوکاں دی فِترت نُوں,
زمانے وِّچ کوای سادھُو
کوای ٹھّگاں دے ورگا هَے۔
بهاراں, پّتجھڑاں, سوکا کدے
هُںدیآں نے برساتاں,
سُبھاا جیون دا بِلکُل هی نِرا
رُّتاں دے ورگا هَے۔
