تےرا شهِر هُن پیڑاں والا نیں,
ِاّتھوں مِلدے گیت نے درد والے۔
اُه راهی هونگے جو بّچ لںگھ جاںدے,
سینا چیر جاںدے ساه کرد والے۔
ِاس دی هوا وِّچ نمی هَے هںجھُوآں دی,
دھُّپے چھاں لگدی اَے لارِآں دی۔
جو کوای وی مِلدا دُّکھ سُناوے آپنے,
ِاّتھے مهِفل لّگدی اَے وِچارِآں دی۔
ِاّتھے رِم-جھِم هُںدی اے هر پل,
کدے کلم 'چوں تے کدی لِکھاری 'چوں۔
خُدا دی رُوه وی تڑف اُّٹھدی,
جد جان وی کّڈھ لَےںدے نے بھِکھاری 'چوں۔
تےرے شهِر رهِںدے کالے دِل والے,
دِل توڑدے نے جو کّچ واںگراں۔
اَےسے اّکھاں دے جلوے پاگل بنا لَےںدے,
جھُوٹھ وی لّگدے نے جو سّچ واںگراں۔
تےرا شهِر تاں بهُت هی سوهنا اے,
دِلاں دے ٹُکڑِآں نال بنايا هونا۔
جھُوٹھے مهِل ِاّتھے بڑے خااباں دے,
کِنّے آشکاں نُوں تُوں دِکھايا هونا۔
ِاّتھے جال نے لںمے تےریآں اّکھاں دے,
هر پل کوای نا کوای تُوں فسايا هونا۔
درد لَے بهِںدا اُه آپنے ےار واںگراں,
لّگدا شَےری نُوں وی شاِار تُوں بنايا هونا۔
