تےرے بِن جی سکے نا, ِااُں تاں نهیں,
تےرے بِن دِن پر ِااُں گُزردے نے
چںد سُورج جِوےں کِ سفرے نے,
جےهے ڈُبدے نے تےهے چڑھدے نے
لفز ڈردے نے کورے سپھِآں توں,
تے سفے نزم کولوں ڈردے نے
اّگ دے لاںبُو دھُوںاے دی بھاشا وِچ,
ترجما هر ستر دا کردے نے
ِاس دا متلب ن ِاه سمجھ کِ جِوےں,
مَےنُوں مِّٹی دے نال پِآر نهیں
جے مَےں آکھاں کِ اج ِاه تپدی هَے,
جے مَےں آکھاں کِ پَےر سڑدے نے
ِاه مےرے پانیآں نُوں مِهنا هَے,
ِاه مےرے پِآر نُوں نِهورا هَے
مےرے هُںدِآں بهار دی رُّتے,
تےرے ٹاهناں توں پّت جھڑدے نے
اُه وی لےکھک نے تپدی رےت 'تے جو,
روز لِکھدے نے هرف پَےڑاں دے
اُه وی پاٹھک نے سرد رات 'چ جو,
تارِآں دی کِتاب پڑھدے نے
سُّکھاں دے هکدار نے سارے,
کوای دُّکھاں دا زِںمےوار نهیں
کوای کھُد جگ کے نا بنے سُورج,
دھُّپاں ملن نُوں سارے لڑدے نے
ےار رُّسے تے دےوتے رُّسے,
ساڈے سارے پھرےشتے گُّسے
ساڈے چِهرے دا کوای اکس نهیں,
نیر کولوں دی ِااُں گُزردے نے
