تےرے هی هُسن دا سدکا هسین مےری نِگاه,
تےرے هی سّچے 'چ ڈھلِآ هَے لگدا سارا جهان ;
تےری هی سرگھی 'چ رںگِآ گِآ هَے مےرا اکاس,
مَےں جِهڑی جھیل 'چ جھاکاں اُهو هی سرگھی سمان ;
هرےک نَےن 'چ تکدا هاں, جان, تےرا هی گم,
تُوں چھا گای اےں جمانے تے بن کے جوتِ پرم ۔
پر ِاه کی جادُو, مَےں اںگاں نُوں اںگیکار نهیں,
تےرے اکار دے پِّچھے تےرا پِآر نهیں ;
اُهو هی نَےن نے کھُمدار سرمسار نے کِاُں ? تے
رے هی باجُو نے بےسک ِاه بِن اُلار نے کِاُں ?
مےری تاں اَوداں هی تُدھ بِن هَے جان ترھِآای,
تےری نجر 'چ کِاُں پهِلی ن مِهر بھر آای ?
اُمر دے گم نُوں تےرے پاس کی دو بول نهیں ?
هے رُوپ-دےوی مُهّبت کِاُں تےرے کول نهیں ?
مَےں چسمے ساهوےں تِهايا مراں, دُهاای هَے !
بنااُن والے نے کِسمت وی کی بناای هَے !
جبر نسیب دا ٹُّٹے گماں نُوں ساه مِلے,
تےرے مِلن توں وی پهِلاں مِلن دا راه مِلے ۔
تےری لگن 'چ هی تَےنُوں وِسار دےواںگا مَےں,
تُوں هُسن دِتا اے جگ نُوں پِآر دےواںگا مَےں۔
