کای چےت گُجرے تے ساون وی آاے
ِاه دِل نهیں کھلويا تےرے جان مگروں۔
تُوں آوےں تاں نهِراں, چُراهِآں نے دّسنَے
کِ کی کی هَے هويا تےرے جان مگروں۔
ِاه گلیآں نے روایآں, ِاه کںدھاں وی روایآں,
تے تھڑھِآں دی رَونک نُوں ڈّس گای اُداسی,
ِاه دِل جو رِها اے سدا گُنگُنااُںدا
سُبھا سام رويا تےرے جان مگروں۔
اُه رُّتاں نا مُڑیآں, اُه مَوسم نا پرتے,
تے باگاں 'چ سُندے نے نگمے اُداسے,
سُراں نے وی مےرے نا پوٹے پچھانے,
جدوں ساج چھوهِآ تےرے جان مگروں۔
تےری پَےڑ سُںگھدے نے گدرے تے ساوے,
تے سُّکگے بروٹے تےری دید باجھوں;
هَے نّچدی چُپھےرے سدا مَوت اّجکّلھ,
هَے جیون کھلويا تےرے جان مگروں۔
ِاه امناں دے راکھے, ِاه لوکاں دے موڈھی,
بڑا ناج کردے نے دے دے تسیهے,
هَے چُن چُن کے ماری بےدوسی جوانی,
تے کںجکاں نُوں کوهِآ تےرے جان مگروں۔
هَے ماتا وِچاری تاں مںجی نُوں لّگ گای,
تے بھَےناں بھراواں نے لاے نے هَوکے,
مَےں باپُو وِچارے دا کی هال آکھاں,
نا جِاُںدا نا مويا تےرے جان مگروں۔
کھُسی اے تےرا لال تےرے هی واںگُوں هَے
هّک تے نِآں لای بےچَےن هويا,
ِاه کَومی امانت تُری کَوم کھاتر,
مَےں گھر نهیں لکويا تےرے جان مگروں۔
