تےرے کلام نُوں جزبے بهُت مهین مِلے
دِکھاای دےن, جے هںجھُو دی کھُردبین مِلے
سدا بھٹکدا رِهاں مَےں گزل دا کھانابدوش
نواں کھِآل کوای جاں نویں زمین مِلے
هرےک لپھز نُں کّٹدے نے ِااُں کِ رّت نِکلے
تےرے کلام نُوں کِآ کھُوب نُکتاچین مِلے
اُه لاه کے لَے گِآ تسویر پر مےری هِّک وِچ
اُه مےکھ بھُّل گِآ آکھیں جے اُه مکین مِلے
دُپھاڑ کر کے زمیناں تے چیر رُوهوں بدن
سِاُون واستے وِدھوا نُوں ِاک مشین مِلے
هرےک کول سی اپنا الّگ-الّگ پانی
جھناں دے کںڈے تے لاهَور دے شُکین مِلے
مِٹھاس جھُوٹھ دی پی پی نا ٹُّٹنا شهِر دا تاپ
لِآ جے سّچ دی کَوڑی کِتوں کُنین مِلے
سِوے 'چوں لَے گاے پهِچان کے اُه سینے دی لاٹ
کھُدا دا شُکر کِ مَےنُوں اُه جاںنشین مِلے
