تےرے لای اُه زِںدگی داا تے لا سکدا ,
کِّتھے کی هو جاوے کُجھ کِها نی جا سکدا۔
تےز ترار هوا نُوں آکھو تھوڑا سںبھل جااے,
نایں تے اَووی اّگوں ساویں مِّٹی پا سکدا۔
اُه تے اسمان ِاّکو جهے گرجدے پاے نے,
تےرے لای مر سکدا تے کھُد نُوں ڈھا سکدا۔
تےری نزماں غزلاں والی ڈاِاری کھولی اے,
تےرے سنمُّکھ هو گیت کوِتاواں گا سکدا ۔
سابری سّجرے سُنےهے سرگھی وےلے کھاموش اے,
خت وےکھ لِکھکے جے اّج اُه اےتھے آ سکدا۔
