تےرے نال پِآر مےرا بدو بدو پَے گِآ ۔
گھُںڈ مےرے جھاکِآں دا پلاں وِچ لهِ گِآ ۔
تےرے نال سوهنِآں مَےں اّکھیآں کی مےلیآں,
لُوںایں لُوںایں وِچ مےرے آ گایآں ترےلیآں,
رّب جانے دِل کِوےں سینے وِچ رهِ گِآ ۔
هّسنَےں تے کلیآں وی پھُّل بن جاںدیآں,
'واز تےری سُنکے تے کوِالاں وی گاںدیآں,
کوای سںگیت کوای گیت تَےنُوں کهِ گِآ ۔
اّکھیآں مِلان نال پای تے دُهاای نا,
پر اےناں هويا رهی سُّدھ بُّدھ کاای نا,
دِل والے ساز دا وی سُر کوای لَے گِآ ۔
تّکِآ تُوں جدوں تاراں دِل دیآں هّلیآں,
چِّٹھیآں نِگاهواں ِاک دُوجے وّل گھّلیآں,
دِل 'گِّل' وّکھریآں سوچاں وِچ پَے گِآ ۔
