تےرے نال گُجارے دِن ۔
سجنا کَون وِسارے دِن۔
کھاب جگااے راتاں نے
جِتیآں راتاں, هارے دِن۔
اپنے ساتھ دا ِاک دِن دےه
لَے لَے مےرے سارے دِن۔
تےرے نال گاے سجنا
مےرے پِآرے پِآرے دِن ۔
کھاباں بھریآں راتاں نے
مےرے پھےر نِکھارے دِن ۔
تےرے باجھوں لگدے نے
کالیآں راتاں بھارے دِن۔
کی سی, جے رب دے دےںدا
تَےنُوں چار اُدھارے دِن !
کھاباں مّتیآں راتاں دے
جاںدے نے بلِهارے دِن ۔
سالاں بّدھی رڑکنگے
رب نے ِاںجھ کھِلارے دِن۔
کی مَےنُوں هی مِلنے سن
سارے هی دُکھِآرے دِن ?
کِںداں ڈںگ چلااُںدے نے
‘همدردا’ وِسِآرے دِن ۔
