تےرے نِت دے نِهورے چںگے نا وے لگدے ۔
تےری مےری وےکھ مُهّبت دُنیآں کل دی,
تےری خاتر پِآرِآ مَےں سِر تے جھلدی,
لّکھاں کروڑاں تاهنے مارے جگ دے ۔
کِّکر سُولاں اُگیآں جِتھے داب گُلاب بیجاای,
وار گھڑی اُه کِهڑی ساِات, جد مَےں ےاری لاای,
بھُل بھُلےکھے تےرے نال ٹھگ دے ۔
اپنی پریت مُهّبت گّلاں غَےر کِسے نا دسیاے,
جد مِلیاے آپے روایاے آپے هسیاے,
دُوتی نا بےلی ساڈے لگن پگ وے ۔
ادھی رات اںدھےرے تارے لِشکن گِٹیآں,
چھوپ رلا کے کّتن گاون کںواریآں جّٹیآں,
چرکھے رںگیل وهِن گھُوک وگدے ۔
چیف کورٹ وِچ هازر رایات, بَےٹھی لا کے تاںگھاں,
مومن هازر مسجد هوںدے, جد مِل جاںدیآں باںگاں,
وجن تُریآں هِںدُو هازر تبلے نال آواز دھرّگدے ۔
مَولا شاه مهِبُوب دی زُلف دے ِاک ِاک وال تھوں,
خاکی نُوری پدم کروڑاں کُربان سِآه خال تھوں,
شمسی روشن زّرے جِهڑے وِچ مگھدے ۔
