تےرے پِآر دی کوری کَےنوس تے,
کوای جّگوں وّکھرا رںگ بھراں !
تَےنُوں کھُّلھی کوِتا ورگی نُوں,
مَےں بهِراں دے وِّچ بںد (کَےد) کراں !
جِاُں گُوںجے راگ هواواں چوں۔
کوای چھوهِآ ساج پھِجاواں چوں۔
سرگم سُندی هَے ساهاں چوں,
مےری مںجِل هو گای تےرا گِراں۔
تَےنُوں کھُّلھی کوِتا ورگی نُوں ------
من چھِڑن ترںگاں راتاں نُوں۔
کوِال نُوں سُن برساتاں نُوں۔
کِوےں لِکھاں سوکھ ججباتاں نُوں,
بولن نا لّگ پاے کلم ڈراں ....
تَےنُوں کھُّلھی کوِتا ورگی نُوں ------
تےری دید نُوں جںگل پھولاں نی,
تَےنُوں هر ٹاهنی چوں ٹوهلاں نی,
مَےنُوں پّتے کرن کلولاں نی,
مَےں جِّت کے باجی روج هراں
تَےنُوں کھُّلھی کوِتا ورگی نُوں ------
من ڈردا نا تُوں کھو جاوےں۔
کِتے اّکھوں اُهلے هو جاوےں۔
کِتے سںدلی بُوها ڈھوا جاوےں,
بِن تےرے ساگر کِوےں تراں۔
تَےنُوں کھُّلھی کوِتا ورگی نُوں ------
سِکوا نهیں چار لکیراں دا۔
“سُّکھ” کھےڈ نا ِاه تکدیراں دا۔
کر سَودا پاک جمیراں دا۔
تےرے در تے آن مَےں سیس دھراں ....
تَےنُوں کھُّلھی کوِتا ورگی نُوں ---
