تےرے راه کملی هو دےکھاں وے,
جد پھُّٹ پھُّٹ پَےن دھرےکاں وے۔
مَےں کھڑی بنےرے ِااُں اُّڈدی,
جِاُں لںمیآں لںمیآں هےکاں وے۔
اّج لںگھِآ سمےں دے پربت توں,
کوای چھوه سونے دیآں مےکھاں وے۔
مَےں اید دے وِهڑے چنّ هوای,
تّک تّک کے چنّ انےکاں وے۔
مّل ٹاهلیآں کھُلھے کھےت لاے,
کِںنج لںمیآں ندیآں دےکھاں وے ?
مِرا دیوا روهیآں وِچ تّکِآ,
کُّل پیر پَےگںبر سےکھاں وے۔
مَےں اُمراں توں هاں دےکھ رهی,
ِاه روهیآں کھُّلھیآں هےکاں وے۔
لںگھ پّکیآں کنکاں, تر ندیآں,
مَےں اّکھیآں نُوں جا ٹےکاں وے۔
ناںه رُّت اناراں دی تّکی,
لا مهِںدی تُر گاے لےکھاں وے۔
ون-بےلا پھُّلِآ, بھےد کِها,
کھُلھ کھُلھ کے لںمِآں کےساں وے۔
بس مهِک درد دی ساڈی هَے,
لّکھ پھلن ستُوتاں ڈےکاں وے۔
مَےں کےسُو سِکھر دُپهِراں دا,
دھُّپ وناں کریراں سےکاں وے۔
تےرے سںترِآں دے باگاں وِچ,
ناںه کُون هّتھاں دیآں رےکھاں وے۔
تےرے راه کملی هو دےکھاں وے,
جد پھُّٹ پھُّٹ پَےن دھرےکاں وے۔
